Er is geen gebruiker ingelogd

Een jaar met corona


Een jaar met corona

Eind maart 2020 wordt Ronald Bender met spoed opgenomen in het Tergooi ziekenhuis. Diagnose: corona.
Ronald Bender en zijn partner Loekie Pieterse hebben zich door deze zware periode kunnen worstelen waarbij spiritualiteit een belangrijke steun is geweest.
Hoe Loekie het afgelopen jaar heeft ervaren, leest u in haar verhaal:

Corona, ervaringen en bespiegelingen

Eind maart 2020 werd mijn man Ron met spoed opgenomen in het Tergooi ziekenhuis te Hilversum na 9 dagen doodziek thuis te zijn geweest. Daarvoor was ik ziek, grieperig, koorts hoesten, hoesten en nog eens hoesten. Na drie dagen onder de wol stapte ik uit bed. Mijn man gaf aan dat hij zich ook ziek voelde en dat was het begin van een heel heftige periode.

Corona, luidde de diagnose, de gevreesde ziekte. Al na drie dagen bleek dat de beademing niet meer voldeed en aan Ron werd gevraagd of hij verder behandeld wilde worden. Of hij toestemming gaf om in coma te worden gebracht, de andere optie was doodgaan. Het ging razendsnel en Ron besloot het een kans te geven, de arts had tenslotte gezegd dat hij, een sterke, jonge man (nog net geen 70 maar hij had tenslotte de looks van een 60 jarige) zeker een goede kans zou maken. De arts belde mij, of ik Ron nog even wilde spreken voor hij in coma gebracht zou worden. “Voor mijn broer zou ik hetzelfde doen”, zei hij nog en dat raakte me rechtstreeks in mijn hart. Ik sprak met Ron minder dan een minuut en zei alleen maar “ik houd van je”. Ron kon niet antwoorden door het mondkapje van de beademing.

Ron heeft 35 dagen in coma gelegen waarvan twee weken stabiel kritiek omdat er allerlei complicaties optraden zoals longembolie en een herpesinfectie in zijn longen. Ik werd elke dag 2x gebeld door de verpleging en regelmatig door de longarts. Het ging letterlijk op en af, tussen hoop en vrees. Elke dag ervoer ik grote dankbaarheid ten opzichte van het personeel die als engelen over mijn man waakten.
Op een middag werd ik gebeld door de longarts die omzichtig maar toch een duidelijke boodschap had: “het gaat niet goed”, zei ze, “we begrijpen niet waarom de behandeling niet aanslaat”. Ik vroeg: “Eigenlijk zegt u dat er een wonder nodig is om het te overleven?” en de arts beaamde dat. Het sloeg in als een bom… Maar ik herpakte me toen mijn bonus dochter, die op dat moment bij mij was, sprak: ”Maar Loekie, Ron is nog niet dood hoor, ze gaan gewoon door met behandelen.’’ Opeens werd ik wakker geschud… mocht ik de moed opgeven terwijl de verpleging dag in dag uit bleef strijden voor zijn leven? En vrijwel meteen heb ik de knop in mijn hoofd omgezet, we gingen ervoor!

En wonder boven wonder Ron heeft het gered!
Ik leefde al die weken in een bubbel en werd door iedereen, familie, vrienden, vrienden van vrienden, buren, en niet te vergeten de lieve mensen van onze studiegroep, ondersteunt. Dat was enorm troostrijk en hartverwarmend. Ik ontving dagelijks bloemen, kaarten, berichtjes en mooie muziek. Mijn kinderen ‘stonden om me heen’ en steunden me waar ze maar konden. Een bad vol van Liefde!
Maar ik had vooral behoefte aan alleen zijn, tot verdriet van mijn twee zussen. Het was best intensief om iedereen op de hoogte te houden en daarnaast had ik vooral stilte en rust nodig; ik wilde me focussen, de stilte zoeken en in verbinding blijven.

Al die tijd had ik Ron niet mogen bezoeken en niet gezien totdat hij opeens ‘door de coma brak’, hij had zijn ogen geopend. De verpleging stond versteld, er was wel een begin gemaakt met het afbouwen van de slaapmedicatie maar dit was eigenlijk niet de bedoeling.
Die avond rond 21.30 uur vroeg de verpleegster: “Wilt u face-timen?” Hoewel het me overviel, zei ik meteen ja. Dat was een geweldig moment, hoewel ik heel even schrok van hoe hij erbij lag, met een grote beademingsbuis in de mond en allemaal apparatuur en slangen. Maar meteen kon ik daar doorheen kijken en herkende ik mijn knappe man die, ondanks alles, niets veranderd was.
Hij keek mij wezenloos aan maar ik begon gewoon tegen hem te praten. Hij keek me soms aan maar keek ook weg en leek mij niet te begrijpen. Maar volgens de verpleegster herkende hij mijn stem: Ron werd rustiger.

Dat was het begin van 2/3 weken dagelijks 2x face-timen. Het waren betekenisvolle momenten waarin ook onzekerheden waren toen hij best wel lang in een delier verkeerde. Ondanks zijn toestand begon ik cursusteksten voor te lezen en die leken op diep niveau binnen te komen. Ik ging samen met hem onze favoriete muziek beluisteren: ik zat met mijn mobiel naast mijn boxje. Hij zong zelfs een keer mee met de buis in zijn mond, althans zijn lippen bewogen precies op tekst van de muziek van Adéle, When the …… Het was buitengewoon ontroerend. Temeer hij toch ook heel moe en afwezig was.
In die eerste dagen van het langzaam wakker worden heb ik een paar keer voor hem gezongen ‘When you need me, I just close my eyes and I am with you’. Af en toe werd ik verdrietig als ik aan zijn lijden dacht, die afschuwelijke buis in zijn keel zijn onzekerheid van het niet weten waar te zijn, de penibele situatie. Maar ik herpakte me en bereidde me voor op onze volgende face-time moment door heel intensief de volgende tekst tot me te laten komen:

Ware inleving
Zich inleven betekent niet meegaan in het lijden, want dat is juist wat je moet weigeren te begrijpen.
Concentreer je aandacht op het volgende:
Ik ben niet alleen, en ik wil het verleden niet aan mijn gast opdringen. Ik heb Hem uitgenodigd en Hij is hier. Ik hoef niets te doen behalve me er niet in te mengen.
Schenk je inlevingsvermogen aan Hem, want het is Zijn waarneming en Zijn kracht die je wilt delen. En laat Hem jou Zijn waarneming en Zijn kracht schenken, opdat ze via jou kan worden gedeeld.
Er staat nog heel veel meer moois op de ruim twee pagina’s tellende tekst.

Wat zegenrijk en troostrijk want met de tekst in mijn hoofd belde ik hem op een avond op, ik bleef geloven in Rons kracht als Heilige zoon van God. Het was een heerlijk ontspannen samenzijn met geen spoor van verdriet of lijden. Het was zonneklaar!

Het duurde nog enkele weken maar eindelijk werd hij uit Tergooi ontslagen en volgde de periode in het revalidatiecentrum. De Hemelvaartretraite was begonnen met als thema: IK BEN TOTAAL VEILIG. Elke dag vertelde ik Ron wat er was besproken. Eén van de zinnen die de meeste indruk maakte was: LAAT ALLES PRECIES ZIJN ZOALS HET IS.

Deze zin heeft Ron voor zichzelf als een mantra herhaald. En heeft zeker bijgedragen aan zijn lichamelijk en mentale herstel. Ondanks alle bizarre omstandigheden is hij steeds vol vertrouwen geweest en heeft oneindig geduld getoond.
Nu inmiddels alweer ruim 4 maanden thuis gaat het goed met hem. Er zijn irritaties want hij is snel moe en hijgt en puft na elke inspanning maar hij kan met volle overtuiging zeggen dat hij gelukkig is.

Loekie Pieterse en Ronald Bender

Wilt u ook uw ervaring delen, bent u zelf ziek geweest door corona of iemand in uw (naaste) omgeving? Of wilt u delen wat alle maatregelen voor u hebben betekend het afgelopen jaar? Laat het ons weten en deel uw verhaal via info@kbonoordholland.nl